స్త్రీల వస్త్రధారణలో వైవిధ్యం · Variety in Women’s Dress

Image
AMMA-DATE:1964-06-12 ఎమ్. సుగుణ M. Suguna ఆంధ్రపత్రిక వారపత్రిక · 12 జూన్ 1964 · పేజీలు 14–15 · వనితాలోకం ‘ప్రత్యేక వ్యాసావళి’లో నాలుగవ వ్యాసం Andhra Patrika weekly · 12 June 1964 · pp. 14–15 · Vanitalokam, fourth essay in the “Special Essay Series” స్త్రీల వస్త్రధారణ విషయమై వ్యాసం వ్రాయమని అడిగినప్పుడు కొంత సందిగ్ధంలో పడ్డమాట వాస్తవం. “పురుషులలో రకరకాల దుస్తులు వస్తున్నాయి” అని కూడా అన్నారు కదా! మన స్త్రీల వస్త్రధారణలో వైవిధ్యం తక్కువనీ, స్త్రీల విషయంలో మార్పు అసంభవమా? అని కూడా ప్రశ్నించారు. అసంభవమన్నది లేదు. ఎందుకంటారా? వస్త్రధారణ అన్నది వ్యక్తిగత విషయం. ఎవరికి నచ్చిన వస్త్రాలు వారు వేసుకోవచ్చును. కానీ వారికి కావలసిన ధైర్యం, మనోనిబ్బరం ఉండాలి. ఉదా: [పరడా] కొడ్డీ పంజాబీ దుస్తులు వేసుకున్నామనుకోండి. అవి వేసుకుని బజారుకో, కాలేజీకో వెళితే వెనక నుంచి వచ్చే సూటిపోటి మాటలు, వేళాకోళాలు, పరిహాసాలు అన్నీ సహింపగల ధైర్యం ఉన్నప్పుడే వేసుకోవాలి. ఇందులో ఒక సంఘటన చెబుతానా?... పంజాబ్‌లో మేమున్న ఊళ్ళో మేమొక్కరమే తెలుగు వారము. వెళ్ళిన కొత్తలో మా చెల్లెలు పావడా, ఓణీ వేసుకుని రిక్షాలో స్కూల్‌కి వెళ్త...

పంజాబీల అతిథి మర్యాదలు · Punjabi Hospitality

ఎన్. సుగుణ (హిస్సార్, తూర్పుపంజాబ్)
N. Suguna (Hissar, East Punjab)

ఆంధ్రపత్రిక వారపత్రిక · 27 మార్చి 1957
Andhra Patrika weekly · 27 March 1957

పంజాబీలు అతిథుల్ని ఆదరించటములోనూ, మర్యాద చేయటములోను మొదటిస్థానం ఆక్రమిస్తారనుకుంటాను. వాళ్ళ ఆదరణలో సగంవంతున్నా మనకు చాలనిపిస్తుంది. ఎవరేనా ఇంటికి వెళ్లడమే తడవు “రండి, కూర్చోండి, చా, సికంజి (షర్బత్) ఏవి కావా”లని అడుగుతారు. మనం వద్దంటే ఆకాలానుగుణంగా ఏదో ఒక పానీయం తెచ్చిస్తారు. వాళ్ళ మాటల్లో ఆదరణ అపేక్ష బాగా కనబడతాయి, హాయి అనిపిస్తాయి. ముఖపరిచయము లేకపోతే, ఫలానా అని పరిచయం చేసినా చాలు వాళ్ళు ఒక్కలాగే ఆదరిస్తారు. ఉదాహరణకి ఒకటి, రెండు ఈ కింద వ్రాస్తాను.

మేము ఢిల్లీలో పదేళ్ళు ఉన్నాము లెండి. ఇప్పుడు 102 మైళ్ళ దూరంలో ఉన్నాము ఢిల్లీకి. ఒకసారి నేను, మా నాన్నగారు ఢిల్లీ వెళ్ళి పంజాబీల ఇంట్లో బసచేశాము. ఇంటామెని రెండు మూడుసార్లు చూసుంటాను అంతే. వాళ్ళింట్లో ఉన్నది సరిగా మూడుపూటలే. అయినా తరవాత ఆమెని ఎన్నోసార్లు తల్చుకున్నాము.

మేము బెడ్డింగ్ పట్టుకొని వెళ్లినా ఆమె విప్పనివ్వలేదు. పైగా దెబ్బలాడింది. “ఒక్కరోజుకోసమని ఇంత సామాను ఎందుకని? మాది ఇల్లు కాక అడవనుకున్నారా?” మంచాలు, పరుపులు, కప్పుకునేందుకు రజాయిలు (ఇటుప్రక్క కప్పుకునే పరుపులు) మొదలుకొని ఇంట్లో వాడుకొనే స్లిప్పర్లు వరకూ సప్లయి చేసింది. భోజనానికి కూడ ఆమె ప్రతీదీ అడిగి వండింది. (ఎందుకంటే మద్రాసీలమని) ఏమిటి తింటామో ఏమి తినమో అని ఆమె భయం.

అందరూ ఇలా చెయ్యగలుగుతారా? అని అడగవచ్చు. ఇలా కాకపోయినా కొంచెమేనా మనం నేర్చుకోవచ్చును. పంజాబీలలో చాలామంది ఇలాగే చేస్తారు. ఎందుకంటే మేము చాలాసార్లు పంజాబీల ఇళ్ళల్లో ఆతిథ్యం పొందేము. ఎవరింటికి వెళ్లినా కట్టుకొనే బట్టలు తప్పించి మిగిలిన ఏసామాను తెచ్చుకున్నది మేము ఉపయోగించుకోలేదు. అన్నీ వాళ్లే సప్లై చేశారు. వీరిలో గొప్పా బీదా లేదు అందరూ ఒక్కలాగే ఆదరిస్తారు.

Comments

Popular posts from this blog

The Art of Rama's Pattabhishekham (Rajyabhisheka)

Śikṣā: Phonetics of the Gods